Vanuit het verlangen om een plek te creëren waar echte aandacht is voor verlies en rouw. Een plek van luisteren zonder oordeel. Van ruimte maken voor wat er werkelijk toe doet. Een plek van onvoorwaardelijk welkom, met alles wat er is.
Waar het hart – en ook het hartzeer na verlies – een stem kan krijgen.
Een plek om jezelf weer terug te vinden in je zo veranderde leven.
en plek waar mensen zichzelf mogen zijn. Die ruimte biedt aan dat heel eigen levensverhaal, Met ruimte voor kwetsbaarheid. Om te durven voelen, in veilige nabijheid.
In De Hartenwerkplaats is daardoor een plek geworden van praten en creatieve vormen die helpen uitdrukking te geven aan wat moeilijk in woorden te vangen is.
Ik merk dat we als maatschappij verleerd zijn om met de grote levensthema’s om te gaan.
We voelen ons vaak met lege handen staan bij iemand die rouwt. We willen zo graag dat het beter gaat met de rouwende ander, dat we razendsnel gaan sussen – of soms liever wegkijken.
Hoe mooi zou het zijn als we meer beschikbaar kunnen zijn voor elkaar wanneer verlies ons raakt. Dat we weten dat we het niet hoeven op te lossen, maar dat we nabij kunnen zijn in aandacht, zonder iets te hoeven ‘fixen’.
